Rustiek terras, hoe doe je dat (niet)

Mijn vriend had grote plannen deze zomer. Hij was van plan een terras te timmeren. “Zoals de Amerikanen hem ook hebben” was zijn visie. Hij heeft zeker meters gemaakt, maar de laatste laag zit er nog niet op bij moment van schrijven. Wat we geleerd hebben in het proces wou ik graag met jullie delen, voordat jullie een timmerende feestdagen hebben.

Een echt terras heeft een frame

Hoewel de laatste latten van douglashout leggen natuurlijk het hoogtepunt is moet je eerst de structuur hebben. Daar hadden we nog niet zo over nagedacht. Maar deze plaatsen is een heus karwei. Dit was ook de reden voor de uitloop van ons kleine projectje. Voordat de steun namelijk staat moet de steun zelf steun hebben. Daarvoor moet je eerst palen in de grond slaan. We kwamen er al snel achter dat dit meer was dan een paal en een grote rubberhamer. Omdat de fundering zelf kaarsrecht moet zijn voor een recht terras hadden we een grond boor nodig om de gleuf te maken. Na een enthousiaste start in Juni hadden we pas deze in Juli. Laat dit de eerste tip zijn: haal eerst je gereedschap voordat je aan je materiaal begint. Onze palen hebben namelijk in deze tussentijd mistroostig staan verpieteren onder een zeil. Met de grondboor in hand was het tijd voor het maken van gleuven.

Heien, de stap die er voor hoort te komen

Met de grondboor en de waterpas konden we de eerste gaten uitdraaien. Was wel een best gepiel, zo met de hand. Niemand durfde het uit te spreken, maar we dachten beide al dat een aannemer niet zo een verkeerde stap zou zijn. Vol goede moed begonnen we onze eerste palen in de gleuf te zetten en met het heigewicht naar beneden te werken. Het lastige was dat de paal nogal lang was, dus met twee ladders moesten we aan de top beginnen. Het was achteraf een ontzettend onveilige constructie. Mijn vriend moest namelijk dat gewicht omhoog sjouwen en dan zich uitstrekken voorbij het balanspunt om de andere kant aan mij te geven. Zo aan het eind van de dag werd dat meer een slinger op goed geluk. Gelukkig was het goed geluk, want nu pas zie ik het plaatje zich voor me ontvouwen dat ik hem niet kon pakken en de ladder omging. Met de palen in de grond en Augustus in volle gang konden we aan het frame beginnen. Dat brengt genoeg capriolen met zich mee die eigenlijk een eigen blog verdienen.

Geef een reactie